வசப்படும் வானம்

முயற்சி இல்லாமல் போனால் முயலும் ஆமையிடம் தோற்க்கும் என்பார்கள்.முயற்சி இருந்தால் எதுவும் சாதியமே.

வாழ்க்கை என்னும் தோட்டத்தில் தன்னம்பிக்கை எனும் விதையை விதைத்துக்கொள்...
அங்கு சந்தோஷம் என்னும் பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கும்...
வெற்றி என்னும் அற்புதக்கணி பறிக்காமல் நம் கைகளில் வந்து சேரும் ...
முயற்சி செய்வோம்...வானம் நம் வசப்படும்...

சிரிப்பு என்னும் மந்திரம்

ஏழ்மையாக பிறந்துவிட்டால் கடைசி வரை ஏழ்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றில்லை..இவை மாறும்...திறமையில்லாத மனிதன் இல்லை...ஏன் திறமையில்லாத எந்த ஒரு உயிரினமும் இல்லை...நம் திறமை மீது நம்பிக்கை கொள்ள வேண்டும்..அதோடு பொறுமையுடன் காத்திருக்க வேண்டும்..இதை என்னும் போது எனக்கு அமைந்த சில வரிகள்...


"கல்கூட சிரிக்கின்றது அதை செதுக்கி சிற்பமாக்கும்பொழுது....
நீ ஏனடா அழ வேண்டும்...
ஏழ்மையாக பிறந்தது உன் தவறில்லை...
காலத்தின் கைப்பிடியில் சிக்கித்தவிக்கும் உயிருள்ள கடிகாரம் நீ..
காத்திரு சுவடுகள் மாறும் வரை...."

உயிருடன் பிணைந்த நண்பன்

அன்னை எனும் தெய்வம் தோற்றுவித்த நம் உயிரில் நமக்கு தெரிந்தும் தெரியாமலும் கலக்கும் உயிர்தான் நட்பு...எல்லா உயிரினத்திற்க்கும் நட்புண்டு...நம் துன்பத்திலும் இன்பத்திலும் கடைசி வரை இருப்பது நண்பர்கள் மட்டுமே...
நட்பை பற்றிய எனக்கு தோன்றிய ஒரு கவிதை....

"கண்ணில் தோன்றி உயிரில் முடிவது காதல்...
ஊயிரில் தோன்றி அன்பில் தொடர்வது தாய்மை...
அன்பில் தோன்றி எதிலுமே முடியாததுதான் நட்பு....
மண்ணில் புதைந்தாலும் வின்னில் மறைந்தாலும்
மரணமில்லை இந்த நட்பிற்கு....."

அம்மா எனும் தெய்வம்

"Oru thaai thaan irantha piragu avalin kangalai, paarvayattra kuzhanthaikku  dhaanam seigiraal ...Adhai karuvaaga kondu naan ezhuthiya oru kavidhai idhu......"

"...Karuvil erunthapothu ,
enakku anbayum paasathayum ootri valarthaai...
Kannillaamal naan pirantha pothum 
enakku vazhi kaatiyai kadaisi varai erunthaai.....
Nee Indha mannai vittu pirinthaalum ennai vittu piriyavillai...
Endrum erukkiraai enn kannaaga....."


"...Kan dhaanam seivom ...Irantha piragu mannil puthayum kangalai innor udambil puthayungal... Nam kangalaavathu pizhaithirukkattum innoru aayilukku ..."


ஒரு தாய் தான் இறந்த பிறகு அவளின் கண்களை பார்வையற்ற அவளின் குழந்தைக்கு தானம் செய்கிறாள்... இதை கருவாகக்கொண்டு நான் எழுதிய ஒரு கவிதை இது.....

"...கருவில் இருந்தபோது
  எனக்கு அன்பையும் பாசத்தையும் ஊற்றி வளர்த்தாய்...
  கண்ணில்லாமல் நான் பிறந்த போதும்
  எனக்கு கடைசி வரை வழிகாட்டியாக நின்றாய்...
  நீ இந்த மன்னை விட்டு பிரிந்தாலும் என்னை விட்டு பிரியவில்லை..
  என்றும் இருக்கிறாய் என் கண்ணாக...."
__ கண் தானம் செய்வோம்..இறந்த பிறகு மண்ணில் புதையும் கண்களை இன்னொரு உடம்பில் புதையுங்கள்...நம் கண்களாவது பிழைத்திருக்கும் இன்னொரு ஆயுளுக்கு....."